​

🜂 Wpis powitalny: „Dlaczego piszę o przemianie”

​

Każda kobieta nosi w sobie moment, w którym coś zaczyna się przesuwać. Czasem to jest ciche drżenie pod skórą, czasem nagłe pęknięcie, czasem zwykłe zmęczenie, które nie chce odejść. Nie zawsze umiemy to nazwać. Jeszcze rzadziej umiemy o tym mówić.

A jednak — właśnie tam zaczyna się przemiana.

Nie ta z kolorowych magazynów. Nie ta, którą można kupić w drogerii. Nie ta, którą obiecuje świat, jeśli tylko będziemy „bardziej”, „lepiej”, „ładniej”.

Chodzi o przemianę, która dzieje się w środku. W miejscu, którego nikt nie widzi, a które decyduje o wszystkim.

Piszę o niej, bo wiem, że kobieta nie potrzebuje wielkich rewolucji, żeby zacząć żyć inaczej. Potrzebuje zatrzymania, słowa, światła, czasem jednej myśli, która trafi w odpowiedni moment.

Piszę, bo wierzę, że każda z nas ma prawo do swojej drogi — niepowtarzalnej, nieporównywalnej, niepodrabialnej. I że przemiana nie jest obowiązkiem, ale zaproszeniem.

Piszę, bo kobiecy świat jest większy, niż nam się wydaje. Jest w nim miejsce na siłę i na kruchość. Na działanie i na ciszę. Na ciało, które boli, i na duszę, która szuka. Na codzienność, która czasem przygniata, i na nadzieję, która potrafi unieść.

Ten blog nie powstał po to, żeby dawać gotowe odpowiedzi. Powstał po to, żeby otwierać przestrzeń. Przestrzeń do myślenia, do czucia, do odkrywania siebie na nowo.

Dlatego trzy pierwsze wpisy, które tu znajdziesz, nie są przypadkowe. Każdy z nich dotyka innego wymiaru kobiecej przemiany:

• słuchania siebie,

• słuchania ciała,

• budowania wewnętrznego domu.

To trzy bramy, przez które można wejść w głąb własnego życia. Trzy miejsca, od których wszystko może się zacząć.

Jeśli chcesz, możesz przejść przez nie powoli. Możesz wracać. Możesz zatrzymać się w połowie zdania.

To jest Twój kobiecy świat. Ja tylko zapalam światło.